sędzia

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

sędzia (język polski)[edytuj]

sędzia (1.1)
sędzia (1.2)
sędzie (2.2)
wymowa:
IPA[ˈsɛ̃ɲʥ̑a], AS[sńʒ́a], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.asynch. ę  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) praw. mężczyzna, który wydaje wyroki w sądzie; zob. też sędzia w Wikipedii
(1.2) sport. mężczyzna, który pilnuje przestrzegania przepisów w zawodach sportowych

rzeczownik, rodzaj żeński

(2.1) praw. kobieta, która wydaje wyroki w sądzie
(2.2) sport. kobieta, która pilnuje przestrzegania przepisów w zawodach sportowych
odmiana:
(1.1-2)[1]
(2.1-2)
przykłady:
(1.1) Ten sędzia sądzi w sądzie rodzinnym od dwóch lat.
(1.2) Sędzia ukarał zawodnika za brutalny faul żółtą kartką.
(2.1) Otrzymałam od pani sędzi jasną odpowiedź: P. zeznała, że była w sekcie, ale już nie jest.[2]
składnia:
kolokacje:
(1.1) sędzia sądu rejonowego / Sądu Najwyższegosędzia śledczy
synonimy:
(1.2) arbiter
(2.1) sędzina
(2.2) sędzina
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. sąd m, sędziostwo nm.-os., sędzina f, osąd m
czas. sądzić ndk., zasądzić dk., sędziować ndk.
przym. sędziowski
związki frazeologiczne:
sędzia kalosz! • nikt nie jest dobrym sędzią w swojej własnej sprawie
etymologia:
uwagi:
(1.1) często w relacjach z procesów używa się słowa „sąd” zamiast „sędzia”
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zygmunt Saloni, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego na płycie CD, Warszawa, 2012, ISBN 978-83-927277-2-9.
  2. Jacek Kowalski, Uczy czy werbuje?, Gazeta Pomorska, 2003-11-20