giaur

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

giaur (język polski)[edytuj]

Eugène Delacroix, Walka Giaura i Paszy
wymowa:
IPA[ɟawr], AS[ǵau̯r], zjawiska fonetyczne: zmięk.u → ł 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) etn. (pejor.) muzułmańskie określenie innowiercy, szczególnie chrześcijanina
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) korsarstwo u Maurów nie było wcale rzeczą hańbiącą, ale czynem bohaterskim, rycerskim. Więc sami nawet członkowie rodziny sułtańskiej wysyłali statki na chwytanie i łupienie giaurów (psów chrześcijańskich)[1].
(1.1) Ci prawdziwi synowie pustyni witali nas wszędzie z radością, i z wschodnią iście gościnnością przyjmowali w swych namiotach. Znają oni wszyscy Blunta, uważają go za swojego, a nienawidząc wszystkiego co angielskie, pokochali tego giaura, który sercem i duszą do nich przylgnął[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kafir
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. giaurski
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) ang. giaour[3] < osm. ﮔﺎﻭﺭ (gâvur) → niemuzułmanin[3] < pers. گور (gaur), pers. گبر (gabr)[4]niewierny, czciciel ognia, wyznawca zoroastryzmu[3]
uwagi:
(1.1) por. goj • meches • kafir • poganin • gadzio
  1. 1,0 1,1 w zależności od użytej formy rzeczownik przyjmuje formę męskoosobową (ci giaurzy) / niemęskoosobową (te giaury)
tłumaczenia:
źródła:
  1. Daniel Defoe: Przypadki Robinsona Cruzoe, tłum. Władysław Ludwik Anczyc
  2. Józef Mikołaj Potocki: Notatki myśliwskie z Indyi
  3. 3,0 3,1 3,2 Hasło giaur w: Wielki słownik wyrazów obcych, praca zbiorowa, pod red. Mirosława Bańki, s. 446, Warszawa, PWN, 2008, ISBN 978-83-01-14455-5.
  4. Digital Dictionaries of South Asia.