czciciel

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

czciciel (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈʧ̑ʲʨ̑iʨ̑ɛl], AS[čʹćićel], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) człowiek, który oddaje cześć komuś lub czemuś
odmiana:
przykłady:
(1.1) Pradawni Aztekowie byli czcicielami słońca.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) admirator, miłośnik, wielbiciel
antonimy:
(1.1) wróg
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. czczenie n, uczczenie n
forma żeńska czcicielka ż
czas. czcić ndk., uczcić dk.
ims. czczony
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. czcić
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: