dobroć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

dobroć (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈdɔbrɔʨ̑], AS[dobroć] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha postępowania odznaczająca się życzliwością
(1.2) cecha tego, co jest dobre
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym.  dobrotliwy
rzecz.  dobro n 
przysł.  dobrze, niedobrze
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: