święconka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

święconka (język polski)[edytuj]

święconka (1.1)
święconka (1.2)
wymowa:
IPA[ɕfʲjɛ̃nˈʦ̑ɔ̃nka], AS[śfʹi ̯ẽncõnka], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.nazal.asynch. ę -nk- i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rel. pokarmy poświęcone w Wielką Sobotę i spożywane podczas Wielkanocy; zob. też święconka w Wikipedii
(1.2) rel. wielkanocny zwyczaj święcenia pokarmów (1.1) w Wielką Sobotę
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Obok, przed kościołem katolickim ludzie nieśli święconkę. Ksiądz w komży czekał na ostatnich parafian przed wejściem.[1]
(1.1-2) W sobotę w domach katolickich święcono pokarmy. Kto miał się lepiej, przygotowywał święconkę u siebie, biedniejsi umawiali się między sobą, przynosili do jednego z mieszkańców i razem święcili.[2]
(1.2) W środowisku polskich emigrantów w Hamburgu 89,5% respondentów nadal pielęgnuje święconkę.[3]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) reg. święcone
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) pokarm
(1.2) zwyczaj
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. święty m, święcenie n, poświęcenie n, święto n, świętość ż
czas. święcić ndk., poświęcić dk.
przym. święty, świąteczny, święcony
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Ewa Berberyusz Na krawędzi fali, Calvarianum, Kalwaria Zebrzydowska 1991, s. 130
  2. Ryszard Rosin Łódź. Dzieje miasta, t. 1, Państowe Wydawictwo Naukowe, Warszawa 1988, ISBN 8301021616, s. 505
  3. Grażyna Koszałka Model małżeństwa i rodziny w środowisku polonijnym północnych Niemiec, Wydawnictwo Diecezji Pelplińskiej „Bernardinum”, Pelplin 2004, ISBN 837380210X, s. 118