zakonnica

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

zakonnica (język polski)[edytuj]

zakonnica (1.1)
wymowa:
IPA[ˌzakɔ̃ɲˈːiʦ̑a], AS[zakõ•ńica], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. akc. pob. gemin.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) członkini zakonu żeńskiego
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) mniszka, siostra, siostrzyczka, żart.  pingwin, reg. pozn.  kawka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) albertynka, antonianka, bazylianka, benedyktynka, bernardynka, boromeuszka, dominikanka, elżbietanka, felicjanka, franciszkanka, kamedułka, kapucynka. karmelitanka, klaryska, loretanka, michalitka, nazaretanka, norbertanka, orionistka, redemptorystka, salezjanka, salwatorianka, serafitka, szarytka, urszulanka, wizytka, zmartychwstanka
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  zakon m 
forma męska zakonnik m 
przym.  zakonny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: matkaprzeoryszaksieni
tłumaczenia:
źródła: