zakonnica

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

zakonnica (język polski)[edytuj]

zakonnica (1.1)
wymowa:
IPA[ˌzakɔ̃ɲˈːiʦ̑a], AS[zakõ•ńica], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob.gemin. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) członkini zakonu żeńskiego
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) mniszka, siostra, siostrzyczka, żart. pingwin, reg. pozn. kawka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) aspirantka, kandydatka, postulantka, nowicjuszka, profeska, kołowa, furtianka, kwestarka, rekluza, tercjarka, albertynka, antonianka, bazylianka, benedyktynka, bernardynka, boromeuszka, dominikanka, elżbietanka, felicjanka, franciszkanka, kamedułka, kapucynka, karmelitanka, klaryska, loretanka, michalitka, nazaretanka, norbertanka, orionistka, redemptorystka, salezjanka, salwatorianka, serafitka, służebniczka, szarytka, urszulanka, wizytka, zmartychwstanka
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. zakon m
forma męska zakonnik m
przym. zakonny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: matkaprzeoryszaksieni
tłumaczenia:
źródła: