pingwin
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] pingwin (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) ornit. nielotny ptak zamieszkujący zimne morza półkuli południowej; zob. też pingwiny w Wikipedii
- (1.2) żart. o zakonnicy
- odmiana:
-
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik pingwin pingwiny dopełniacz pingwina pingwinów celownik pingwinowi pingwinom biernik pingwina pingwiny narzędnik pingwinem pingwinami miejscownik pingwinie pingwinach wołacz pingwinie pingwiny
- przykłady:
- (1.1) 4 lipca chińskie media podały, że „zaniepokojeni częstymi przypadkami zachorowań wśród pingwinów pracownicy szanghajskiego zoo postanowili uodpornić podopiecznych, karmiąc ich regularnie czosnkiem”. (Chiny: pingwiny uodparniane czosnkiem)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- niem. pinguin, ang. penguin; w jęz. angielskim prawdopodobnie wziął się od połączenia słów pen „głowa” (walijski) + gwyn „biały”
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ptaki
- tłumaczenia:
- albański: (1.1) pinguin
- angielski: (1.1) penguin
- arabski: (1.1) بطريق
- bośniacki: (1.1) pingvin
- czeski: (1.1) tučňák
- francuski: (1.1) manchot m
- hiszpański: (1.1) pingüino m
- interlingua: (1.1) pinguin
- islandzki: (1.1) mörgæs f
- japoński: (1.1) ペンギン
- mongolski: (1.1) пенгвин
- niemiecki: (1.1) Pinguin m
- norweski (bokmål): (1.1) pingvin m
- rosyjski: (1.1) пингвин m
- szwedzki: (1.1) pingvin w
- węgierski: (1.1) pingvin
- wietnamski: (1.1) chim cánh cụt
- włoski: (1.1) pinguino
- źródła:
