sztuciec

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

sztuciec (język polski)[edytuj]

komplet sztućców (1.1)
wymowa:
IPA[ˈʃtuʨ̑ɛʦ̑], AS[štućec], zjawiska fonetyczne: zmięk. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) przedmiot służący do jedzenia: nóż, widelec lub łyżka; zob.  też sztućce w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Niemowlakom sztućce nie potrzebne.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem.  Stützenpodpórki stołowe[1]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: sztućce
źródła:
  1. hasło sztuciec w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.