sztućce

sztućce (język polski)

sztućce (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈʃtuʨ̑ʦ̑ɛ], AS: [štućce]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) komplet sztućców

rzeczownik, forma pochodna

(2.1) M. mianownik z Wikisłownika, pl.wiktionary.org, B. biernik z Wikisłownika, pl.wiktionary.org i W. wołacz z Wikisłownika, pl.wiktionary.org lm liczba mnoga od: sztuciec

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba mnoga
mianownik	sztućce
dopełniacz	sztućców
celownik	sztućcom
biernik	sztućce
narzędnik	sztućcami
miejscownik	sztućcach
wołacz	sztućce

przykłady:

(1.1) Jutrzejsi goście nie są na tyle ważni, żeby wyjmować dla nich srebrne sztućce.

składnia:

kolokacje:

(1.1) srebrne / plastikowe sztućce

synonimy:

(1.1) reg. śl. regionalizm śląski z Wikisłownika, pl.wiktionary.org bysztek

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) cutlery
• duński: (1.1) bestik n rodzaj nijaki z Wikisłownika, pl.wiktionary.org
• hiszpański: (1.1) cubiertos m rodzaj męski z Wikisłownika, pl.wiktionary.org lm liczba mnoga, cubertería f rodzaj żeński z Wikisłownika, pl.wiktionary.org
• niemiecki: (1.1) Besteck n rodzaj nijaki z Wikisłownika, pl.wiktionary.org
• szwedzki: (1.1) bestick n rodzaj nijaki z Wikisłownika, pl.wiktionary.org

źródła: