owca

owca (język polski)

owca (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈɔfʦ̑a], AS: [ofca], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. utrata dźwięczności 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zool. zoologia zwierzę hodowlane o białej wełnie; zob. zobacz też owca w Wikipedii

odmiana:

przykłady:

(1.1) Owca Dolly była pierwszym w historii ssakiem, który przyszedł na świat wskutek sklonowania komórek dorosłego osobnika.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik zdrobn. zdrobniale owieczka f rodzaj żeński, owczarnia f rodzaj żeński, owczarek m rodzaj męski

przym. przymiotnik owczy

związki frazeologiczne:

czarna owca • wilk syty i owca cała • chodzić jak błędna owca • owczy pęd

etymologia:

uwagi:

(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ssaki

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) sheep
• arabski: (1.1) خروف, غنم, نعجة
• baskijski: (1.1) ardi
• chiński: (1.1) 羊 (yáng)
• chorwacki: (1.1) ovca f rodzaj żeński
• czeski: (1.1) ovce f rodzaj żeński
• dolnołużycki: (1.1) wójca f rodzaj żeński
• duński: (1.1) får n rodzaj nijaki
• esperanto: (1.1) ŝafo
• francuski: (1.1) brebis f rodzaj żeński
• górnołużycki: (1.1) wowca f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) oveja f rodzaj żeński
• islandzki: (1.1) kind f rodzaj żeński
• japoński: (1.1) 羊
• jidysz: (1.1) שאָף f rodzaj żeński (szof); שעפּס m rodzaj męski (szeps)
• kazachski: (1.1) қой
• litewski: (1.1) avis f rodzaj żeński
• łaciński: (1.1) ovis n rodzaj nijaki
• niemiecki: (1.1) Schaf n rodzaj nijaki
• norweski (bokmål): (1.1) sau m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) πρόβατο n rodzaj nijaki, προβατίνα f rodzaj żeński
• ormiański: (1.1) ոչխար
• rosyjski: (1.1) овца f rodzaj żeński
• słowacki: (1.1) ovca
• szwedzki: (1.1) får w rodzaj wspólny
• tetum: (1.1) bibi-malae
• ukraiński: (1.1) вівця f rodzaj żeński
• wepski: (1.1) lambaz
• węgierski: (1.1) juh, birka
• wilamowski: (1.1) siöf
• włoski: (1.1) pecora f rodzaj żeński

źródła: