ironia

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] ironia (język polski)


wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zawoalowana drwina, szyderstwo lub złośliwość ukryte pod pozorną aprobatą; zob.  też ironia w Wikipedii

odmiana: (1.1) lp  ironi|a, ~i, ~i, ~ę, ~ą, ~i, ~o; bez lm 
przykłady:

(1.1) "Nie spodziewałem się po tobie aż takiej hojności" - powiedział z ironią w głosie.

składnia:
kolokacje: (1.1) odezwać się z ironią; wyczuć ironię w czyimś głosie, gorzka/subtelna ~
synonimy: (1.1) drwina, kpina, sarkazm, szyderstwo
antonimy: (1.1) dosłowność
wyrazy pokrewne: przym.  ironiczny; przysł.  ironicznie; czas.  ironizować
związki frazeologiczne: jak na ironię, ironia losu
etymologia: łac. z greckiego εἰρωνεία (eironeia)
uwagi:
tłumaczenia:

[edytuj] ironia (interlingua)


wymowa:
znaczenia:
rzeczownik

(1.1) ironia

odmiana:
przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: Hasło zaimportowane automatycznie - wymaga uzupełnienia i weryfikacji. Kliknij na Edytuj, wypełnij puste pola i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy!

Źródło: „http://pl.wiktionary.org/wiki/ironia”