ironia
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
zobacz też: ironía
[edytuj] ironia (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) zawoalowana drwina, szyderstwo lub złośliwość ukryte pod pozorną aprobatą; zob. też ironia w Wikipedii
odmiana: (1.1) lp ironi|a, ~i, ~i, ~ę, ~ą, ~i, ~o; bez; lm przykłady:
składnia:
kolokacje: (1.1) odezwać się z ironią; wyczuć ironię w czyimś głosie, gorzka/subtelna ~
synonimy: (1.1) drwina, kpina, sarkazm, szyderstwo
antonimy: (1.1) dosłowność
wyrazy pokrewne: przym. ironiczny; przysł. ironicznie; czas. ironizować
związki frazeologiczne: jak na ironię, ironia losu
etymologia: łac. z grec. εἰρωνεία (eironeia)
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) irony
- duński: (1.1) ironi w
- francuski: (1.1) ironie f
- hiszpański: (1.1) ironía f
- interlingua: (1.1) ironia
- niemiecki: (1.1) Ironie f
- rosyjski: (1.1) ирония f
- ukraiński: (1.1) іронія f
- włoski: (1.1) ironia f
[edytuj] ironia (interlingua)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) ironia
odmiana: przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
[edytuj] ironia (język włoski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) ironia
odmiana: przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
