ironiczny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

ironiczny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌirɔ̃ˈɲiʧ̑nɨ], AS[irõńičny], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob.
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) zawierający ukryte szyderstwo, drwiący pod pozorem czegoś innego
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kąśliwy, sarkastyczny, zgryźliwy, złośliwy, kpiarski, kpiący, sardoniczny, szyderczy, uszczypliwy, zjadliwy; książk. kostyczny, prześmiewczy[1]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ironia f, ironizowanie n, ironista m, ironistka f
czas. ironizować ndk.
przysł. ironicznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) niem. ironisch < franc. ironique
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. synonimy.ux.pl.