ironiczny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

ironiczny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌirɔ̃ˈɲiʧ̑nɨ], AS[irõńičny], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. akc. pob. 
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) zawierający ukryte szyderstwo, drwiący pod pozorem czegoś innego
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kąśliwy, sarkastyczny, zgryźliwy, złośliwy, kpiarski, kpiący, sardoniczny, szyderczy, uszczypliwy, zjadliwy; książk.  kostyczny, prześmiewczy[1]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  ironia f , ironizowanie n , ironista m , ironistka f 
czas.  ironizować ndk. 
przysł.  ironicznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) niem.  ironisch < franc.  ironique
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. synonimy.ux.pl.