Ironie

Ironie (język niemiecki)

wymowa:

[iroˡni]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) ironia

odmiana:

(1.1) lp liczba pojedyncza ~, ~, ~, ~; lm liczba mnoga die Ironien, der Ironien, den Ironien, die Ironien

przykłady:

(1.1) Hat ein Schreiber Zweifel, ob seine Leser Ironie erkennen können, so wird er vorsichtshalber ein ironisch gemeintes Wort mit Anführungszeichen kennzeichnen. (z Wikipedii) → Jeśli piszący ma wątpliwości, czy jego ironia zostanie zrozumiana przez czytelników, może na wszelki wypadek ująć słowo o ironicznym zabarwieniu w cudzysłów.

składnia:

kolokacje:

(1.1) ~ heraushören/verstehen → wyczuć/zrozumieć ironię; rethorische/sokratische/tragische/romantische ~ → retoryczna/sokratyczna/romantyczna, bittere/feine/beißende/sanfte/grausame/versteckte ~ → gorzka/subtelna/zjadliwa/delikatna/okrutna/ukryta ironia; Selbstironie; Ironiezeichen

synonimy:

(1.1) Spott

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik ironisieren

przym. przymiotnik ironisch

związki frazeologiczne:

die Ironie des Schicksals

etymologia:

gr. starogrecki ειρωνία (eironeía) → drwina, udawanie

uwagi:

źródła: