dręczyciel

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

dręczyciel (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[drɛ̃n͇ˈʧ̑ɨʨ̑ɛl], AS[drẽṇčyćel], zjawiska fonetyczne: zmięk. udziąs. nazal. asynch. ę   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba, która kogoś dręczy, zamęcza, znęca się
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) W małżeństwie jedna ze stron przeważnie dominuje drugą, stając się jej bezkarnym dręczycielem, fizycznym i moralnym.[1]
składnia:
(1.1) dręczyciel + D. 
kolokacje:
(1.1) dręczyciel zwierząt / słabszych / rodziny / uczniów • dręczyciel szkolny / w pracy
synonimy:
(1.1) gnębiciel, ciemiężca, ciemiężyciel
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  dręczenie n , udręka f , udręczenie n , zadręczenie n 
forma żeńska dręczycielka f 
czas.  dręczyć ndk. , udręczyć dk. , zadręczyć dk. 
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Maria Kłańska Daleko od Wiednia. Galicja w oczach pisarzy niemieckojęzycznych, 1771-1918, Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, Kraków 1991, ISBN 83-7052-021-9, s. 52