cmentarz

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

cmentarz (język polski)[edytuj]

cmentarz (1.1)
wymowa:
IPA[ˈʦ̑mɛ̃ntaʃ], AS[cmntaš], zjawiska fonetyczne: wygł. nazal.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) obszar, gdzie celowo i niepojedynczo umieszcza się na stałe zwłoki lub prochy; zob.  też cmentarz w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Pojechaliśmy na cmentarz zapalić znicz na grobie rodzinnym.
składnia:
kolokacje:
(1.1) cmentarz katolicki / prawosławny / żydowski / komunalny / wojskowy / … • jechać / iść / … na cmentarz • być na cmentarzu • leżeć na jakimś cmentarzu = być pochowanym na jakimś cmentarzu
synonimy:
(1.1) nekropolia, żart.  posp.  park sztywnych, daw. , lud.  smyntarz, smentarz[1]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. 
zdrobn.  cmentarzyk m 
zgrub.  cmentarzysko n 
przym.  cmentarny, wokółcmentarny, przycmentarny, cmentarniany
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) st.pol.  cmyntarz < łac.  cimiterium (coemeterium) < gr.  κοιμητήριον od czas. κοιμὣμαιspać, odpoczywać[2]
uwagi:
zobacz też: nazwy cmentarzy w: Poradnia Językowa PWN.
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 133.
  2. Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 106.