cmentarz
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] cmentarz (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik cmentarz cmentarze dopełniacz cmentarza cmentarzy celownik cmentarzowi cmentarzom biernik cmentarz cmentarze narzędnik cmentarzem cmentarzami miejscownik cmentarzu cmentarzach wołacz cmentarzu cmentarze
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) cmentarz katolicki / prawosławny / żydowski / komunalny / wojskowy / … • jechać / iść / … na cmentarz • być na cmentarzu • leżeć na jakimś cmentarzu = być pochowanym na jakimś cmentarzu
- synonimy:
- (1.1) nekropolia
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. zdrobn. cmentarzyk, zgrub. cmentarzysko
- przym. cmentarny, cmentarniany
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) starop. cmyntarz, łac. cimiterium (coemeterium) < gr. κοιμητήριον od czas. κοιμὣμαι → spać, odpoczywać
- uwagi:
- zobacz też: nazwy cmentarzy w: Poradnia językowa PWN.
- tłumaczenia:
- afrykanerski: (1.1) begraafplaas, begraafplek
- angielski: (1.1) cemetery, graveyard
- arabski: (1.1) مقبرة f, تربة f, مدفن m
- baskijski: (1.1) hilerri, kanposantu
- chorwacki: (1.1) groblje n
- czeski: (1.1) hřbitov
- dolnołużycki: (1.1) kjarchob m
- duński: (1.1) kirkegård w
- francuski: (1.1) cimetière m
- górnołużycki: (1.1) kěrchow m
- hebrajski: (1.1) בית קברות m (bejt kwarot)
- hiszpański: (1.1) cementerio m, camposanto m
- holenderski: (1.1) begraafplaats, kerkhof
- interlingua: (1.1) cemeterio
- islandzki: (1.1) kirkjugarður m
- jidysz: (1.1) בית־עולם m/n (bejs-ojlem)
- niemiecki: (1.1) Friedhof m
- norweski (bokmål): (1.1) kirkegård m, gravlund m
- nowogrecki: (1.1) κοιμητήριο n, νεκροταφείο n
- polski język migowy:
(w zapisie )
- rosyjski: (1.1) кладбище n
- słowacki: (1.1) cintorín
- szwedzki: (1.1) kyrkogård w, begravningsplats w
- ukraiński: (1.1) кладовище n, цвинтар m
- węgierski: (1.1) temető
- wilamowski: (1.1) kiychhöf
- włoski: (1.1) cimitero m, camposanto m
- źródła:
