włamywacz

From Wikisłownik
Jump to navigation Jump to search

włamywacz (język polski)[edit]

pronunciation:
IPA[vwãˈmɨvaʧ̑], AS[vu̯ãmyvač], zjawiska fonetyczne: nazal.
definitions:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) złodziej dokonujący kradzieży z włamaniem
inflection:
(1.1)
examples:
(1.1) Gdy wychodzę z domu, zawsze zamykam drzwi na trzy zamki, bo boję się włamywaczy.
syntax:
collocations:
synonyms:
antonyms:
hypernyms:
(1.1) złodziej
hyponyms:
(1.1) kasiarz
holonyms:
meronyms:
related terms:
rzecz. włam m, włamanie n, włamywanie n
forma żeńska włamywaczka ż
czas. włamywać się ndk., włamać się dk.
idioms:
etymology:
notes:
translations:
sources: