dobrodziej

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dobrodziej (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[dɔˈbrɔʥ̑ɛ̇j], AS[dobroʒ́ėi ̯], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) przest. dobroczyńca[1]
(1.2) przest. tytuł grzecznościowy[1]
(1.3) przest. (dziś gw. i reg.) ksiądz[2]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) współcz. dobroczyńca
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dobrodziejstwo n
forma żeńska dobrodziejka ż
zdrobn. dobrodziejaszek mos
przym. dobrodziejski
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. dobro + dziać < kalka z łac. benefactor[3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło dobrodziej w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło dobrodziej w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Mirosław Bańko, Alicja Witalisz, O proporcji kalk i zapożyczeń właściwych w polszczyźnie, w: Kalkierungs- und Entlehnungssprachen in der Slavia, red. Kai Witzlack-Makarevich, Frank & Timme GmbH, 2018, s. 134.