przestępca

From Wikisłownik
Jump to navigation Jump to search

przestępca (język polski)[edit]

pronunciation:
IPA[pʃɛˈstɛ̃mpʦ̑a], AS[pšestmpca], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.nazal.asynch. ę  pronunciation ?/i
definitions:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba, która dopuściła się przestępstwa
inflection:
(1.1)
examples:
(1.1) Policja złapała groźnego przestępcę.
syntax:
collocations:
(1.1) przestępca wojenny
synonyms:
(1.1) złoczyńca
antonyms:
hypernyms:
hyponyms:
(1.1) aferzysta, bandyta, bimbrownik, fałszerz, gangster, gwałciciel, haker, kryminalista, kłusownik, krzywoprzysięzca, łapówkarz, oszust, przemytnik, szantażysta, terrorysta, zabójca, zamachowiec, zbrodniarz, złodziej
holonyms:
meronyms:
related terms:
rzecz. przestępczość ż, przestępstwo n
forma żeńska przestępczyni ż
przym. przestępczy
idioms:
etymology:
pol. przestąpić + -ca < pol. przestąpić prawo[1]
notes:
translations:
sources:
  1. Alicja Nagórko, Zarys gramatyki polskiej, PWN, Warszawa 2007, s. 176.