Przejdź do zawartości

kieszonkowiec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

kieszonkowiec (język polski)

[edytuj]
kobieta kieszonkowiec (1.1)
kieszonkowce (2.1)
wymowa:
, IPA: [ˌcɛʃɔ̃ŋˈkɔvʲjɛt͡s], AS: [ḱešõŋkovʹi ̯ec], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.-nk- akc. pob.i  j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pot. ten, kto kradnie przedmioty z cudzych kieszeni[1]

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) pot. tania książka niewielkiego formatu, mieszcząca się w kieszeni[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Jakiś kieszonkowiec ukradł mu portfel w tramwaju.
(2.1) W dworcowym kiosku kupiłem dwa kieszonkowce do czytania w podróży.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) złodziej kieszonkowy, więz. doliniarz
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) złodziej
(2.1) broszura
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kieszeń ż, kieszonkowe n, kieszonka ż
przym. kieszonkowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. kieszonka + -owiec lub pol. kieszonkowy + -ec
uwagi:
wyraz powstały w XIX wieku[2]
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1 2 Słownik współczesnego języka polskiego, red. Bogusław Dunaj, t. 1, Przegląd Reader's Digest, Warszawa 1998, ISBN 83-909366-3-1, s. 374.
  2. Wiera Zołotowa, Rzeczowniki osobowe z sufiksem -ec (-owiec) we współczesnym języku polskim, „Poradnik Językowy” nr 9/1957, s. 403.