κλέφτης

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

κλέφτης (język nowogrecki)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈkleftis]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) złodziej
(1.2) pod tureckim panowaniem partyzant
odmiana:
(1) M10 D. κλέφτη; lm κλέφτες, D. κλεφτών
przykłady:
(1.1) Η πόρνη δεν ασκεί το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου, γιατί αυτό το επάγγελμα το ασκεί ο κλέφτης.Prostytuka nie uprawia nastarszego zawodu świata, bo uprawia go złodziej.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. κλέβω
przym. κλέφτικος, κλεφτός
rzecz. κλέφτρα ż, κλεφτουριά ż, κλεφτρόνι n
zdrobn. κλεφτάκος m, κλεφτράκος m; zgrub. κλεφταράς m, κλεφταρού ż
przysł. κλέφτικα, κλεφτά
form. słow. κλεφτο-, κλεφτό-, κλεφτ-
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr. κλέπτης
uwagi:
źródła: