wróg

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

wróg (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[vruk], AS[vruk], zjawiska fonetyczne: wygł. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) nieprzyjaciel, osoba lub obiekt darzony negatywnymi uczuciami
(1.2) pot.  państwo, które jest w stanie wojny z innym państwem
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Czy pani mąż miał jakichś wrogów?
(1.2) Piętnastu naszych żołnierzy dostało się w ręce wroga.
składnia:
kolokacje:
(1.1) śmiertelny / odwieczny wróg
synonimy:
(1.1) nieprzyjaciel
antonimy:
(1.1) przyjaciel
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  wrogość f 
przym.  wrogi
przysł.  wrogo
związki frazeologiczne:
narobić sobie wrogów
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: