wróg

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

wróg (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[vruk], AS[vruk], zjawiska fonetyczne: wygł.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) nieprzyjaciel, osoba lub obiekt darzony negatywnymi uczuciami
(1.2) państwo, które jest w stanie wojny z innym państwem oraz jego wojska
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Czy pani mąż miał jakichś wrogów?
(1.2) Piętnastu naszych żołnierzy dostało się w ręce wroga.
składnia:
kolokacje:
(1.1) śmiertelny / nieprzejednany / odwieczny wróg
synonimy:
(1.1) nieprzyjaciel
(1.1) nieprzyjaciel, przeciwnik
antonimy:
(1.1) przyjaciel
(1.2) sojusznik, sprzymierzeniec
hiperonimy:
(1.1) przeciwnik
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wrogość f
przym. wrogi
przysł. wrogo
związki frazeologiczne:
narobić sobie wrogówwróg klasowy / wróg luduwróg nie śpi
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: