uczony

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

uczony (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[uˈʧ̑ɔ̃nɨ], AS[učõny], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba zajmująca się naukowo jakąś dziedziną wiedzy i będąca w niej autorytetem[1]

przymiotnik

(2.1) poparty lub nacechowany wiedzą[2]
(2.2) gruntownie wykształcony w swojej dziedzinie[2]

czasownik, forma fleksyjna

(3.1) imiesłów przymiotnikowy przeszły bierny, rodzaj męski od: uczyć
odmiana:
(2.1-2)
przykłady:
(1.1) Nasz nauczyciel to wszechstronny uczony o wielu specjalnościach.
(2.1) On potrafi przytoczyć wiele uczonych definicji na poparcie swoich poglądów.
(3.1) Ten uczeń był uczony przeze mnie w poprzednich dwóch latach.
składnia:
kolokacje:
(1.1) polski / francuski / rosyjski / … uczony
(2.1) uczona księga / mowa / rozprawa / teoria • uczony dowód
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. uczenie n, uczeń mos, uczennica f, nauka f, uczoność f, nauczanie n
forma żeńska uczona f
czas. uczyć ndk., nauczyć dk., nauczać ndk., wyuczyć dk.
przym. niedouczony, wyuczony, nieuczony, wyuczalny
przysł. uczenie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) < (2.2)[3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło uczony II w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło uczony I w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Renata Grzegorczykowa, Zarys słowotwórstwa polskiego. Słowotwórstwo opisowe, wyd. III poprawione, Warszawa 1979, s. 19.