uczyć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

uczyć (język polski)[edytuj]

ona uczy (1.1) dzieci liczyć
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈuʧ̑ɨʨ̑], AS[učyć]
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. nauczyć)

(1.1) przekazywać komuś wiedzę

czasownik zwrotny niedokonany uczyć się

(2.1) zdobywać pewną wiedzę lub umiejętności
odmiana:
(1.1) koniugacja VIb
(2.1) koniugacja VIb
przykłady:
(1.1) Uczę mojego kolegę nowych przepisów ruchu drogowego.
(2.1) Jak długo uczyłeś się wczoraj?
(2.1) Człowiek uczy się na błędach.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kształcić, nauczać, edukować, szkolić, trenować, tresować
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. uczony mos, uczeń mos, nauczycielka f, nauczenie n, uczenie n, nauczyciel mos
czas. nauczać ndk., nauczyć dk.
przysł. uczenie
przym. uczony, wyuczalny
związki frazeologiczne:
nie ucz ojca dzieci robić
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: