Przejdź do zawartości

kutimo

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

kutimo (esperanto)[edytuj]

morfologia:
kutimo
wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) zwyczaj (tradycyjna praktyka pewnych zachowań)
(1.2) zwyczaj, przyzwyczajenie, nawyk (jakiejś osoby)
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) En Polujo estis la kutimo, ke nobelaj junuloj, precipe malpli riĉaj, iris al la kortegoj de grandaj sinjoroj, tie lernis la societajn manierojn kaj prepariĝis por publikaj oficoj kaj por la armea servo[1]. → W Polsce był zwyczaj, że szlacheccy młodzieńcy, szczególnie mniej bogaci, szli do dworów wielkich panów, gdzie uczyli się manier towarzyskich i przygotowywali się do publicznych urzędów i do służby wojskowej.
(1.2) Li havis tamen la malbelan kutimon paroli neglekte pri ŝiaj ok vivojaroj kaj kontraŭstarigi al ili sianseriozanaĝon kaj sperton[2]. → Miał jednak brzydki zwyczaj mówić z lekceważeniem o jej ośmiu latach i przeciwstawiać im swój poważny wiek i doświadczenie.
(1.2) La kutimo faris lin indiferenta por tio ĉi[3]. → Przyzwyczajnie uczyniło go obojętnym na to.
składnia:
kolokacje:
(1.1) praa kutimopradawny zwyczaj • religia kutimo → zwyczaj religijnypagana kutimo → zwyczaj pogański
(1.2) havi ian kutimonmieć jakiś zwyczaj
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. kutima
przysł. kutime
czas. kutimi
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Adam Mickiewicz, Sinjoro Tadeo, tłum. Antoni Grabowski, Pola Esperanto-Asocio, Warszawa 1986, (str. 13, przypis 19).
  2. Henryk Sienkiewicz, Tra dezerto kaj praarbaro, (Rozdział I), tłum. Mieczysław Sygnarski, GEO 2015.
  3. V. Ŝekspir, Hamleto, tłum. L. Zamenhof, wyd. Presejo de W. Tümmel Nurnberg 1984.