obojętny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

obojętny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌɔbɔˈjɛ̃ntnɨ], AS[oboi ̯ntny], zjawiska fonetyczne: nazal. asynch. ę  akc. pob.  wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) taki, który nie wykazuje zainteresowania czymś, nie jest wrażliwy na coś
(1.2) taki, który nie wzbudza zainteresowania, nie jest ciekawy
(1.3) taki, który nie ma cech charakterystycznych; nie jest charakterystyczny, wyjątkowy
(1.4) chem.  taki, który nie ma właściwości zasadowych i kwasowych; taki, który nie tworzy związków chemicznych
(1.5) fiz.  taki, który nie ma ładunku elektrycznego
odmiana:
(1.1-5)
przykłady:
(1.2) Jej fochy mi zupełnie obojętne.
(1.3) Dzisiejsza kolacja była obojętna w smaku.
składnia:
kolokacje:
(1.1) obojętne spojrzenie • obojętny stosunek do czegoś
synonimy:
(1.1) indyferentny
(1.2) błahy, nieistotny
(1.3) zwyczajny, przeciętny, neutralny
antonimy:
(1.2) nudny
(1.3) szczególny, wyjątkowy
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przysł.  obojętnie
czas.  obojętnieć, zobojętnieć, zobojętniać
rzecz.  zobojętnienie, obojętność
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: