publiczny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

publiczny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[puˈblʲiʧ̑nɨ], AS[publʹičny], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) taki, który dotyczy ogółu ludzi, społeczności; służy ludziom, jest stworzony dla ludzi
(1.2) związany z jakimś urzędem lub z jakąś instytucją nieprywatną[1]
(1.3) taki, który ma swoich świadków, odbywa się w sposób jawny
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Panowie opuszczą lokal ze względu na bezpieczeństwo publiczne[2].
(1.3) W 1863 – w samych tylko Suwałkach dokonano 19 publicznych egzekucji, a konfiskacie uległo ok. 400 majątków ziemskich Suwalszczyzny[3].
składnia:
kolokacje:
(1.1) opinia publicznainteres publiczny • roboty publiczne • transport publiczny
(1.2) administracja / szkoła / telewizja publiczna
(1.3) publiczny proces
synonimy:
(1.1) społeczny
(1.2) państwowy
antonimy:
(1.1) prywatny
hiperonimy:
(1.1) ogólny
(1.3) oficjalny, jawny
hiponimy:
(1.1) półprywatny, państwowy
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. publika f, publiczność f, publicysta m, publicystyka f, publikacja f, publikowanie n
przysł. publicznie
czas. publikować ndk.
przym. publicystyczny
związki frazeologiczne:
dom publiczny
etymologia:
łac. publicus
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło publiczny w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Sławomir Mrożek, Opowiadania 1960-1965, 1965, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  3. Jan Bałdowski, Warmia, Mazury, Suwalszczyzna, 1996, Narodowy Korpus Języka Polskiego.