birbant

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

birbant (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbʲirbãnt], AS[bʹirbãnt], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) przest. mężczyzna prowadzący hulaszczy tryb życia
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Ojciec całe życie był birbantem, dbał o uciechy, ale własne, zaś rodzinę traktował jak piąte koło u wozu.
(1.1) Posiadał wysoką szarżę w wojsku i przyjechał niby to na służbę, ale zdawał się tylko zabawiać miłostkami, pokazując się birbantem i zapamiętałym graczem, czym jednał sobie przyjaciół i sławę najmilszego kompaniona.[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) być / zostać birbantem • uchodzić za birbanta • nazywać kogoś birbantem
synonimy:
(1.1) utracjusz, hulaka, lekkoduch, złoty młodzieniec, bibosz
antonimy:
(1.1) świętoszek
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. birbanteria ż, birbantka ż, birbantowanie n
czas. birbantować
przym. birbancki
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) wł. birbanteoszust, łotr[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Władysław Reymont: Rok 1794
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło birbant w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Krakowska Spółka Wydawnicza, 1927.