łotr

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

łotr (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[wɔtr̥], AS[u̯otr̦], zjawiska fonetyczne: wygł. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ktoś popełniający czyny haniebne, niegodziwe[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) nikczemnik, niegodziwiec, łajdak, szelma, nicpoń
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. łotrostwo n
zdrobn. łotrzyk m
forma żeńska łotrzyca f
czas. łotrować
przym. łotrowski, łotrzykowski
przysł. łotrowsko
związki frazeologiczne:
kto z łotry przestawa, łotrem także bywa (sic!)długo ten pokuka, kto łotra oszukabardzo się trudno ustrzec łotra domowegolepiej być głupim niż łotremw wielkim mieście za dwóch dobrych - łotrów dwieście
etymologia:
niem. Lotter → ‘nicpoń[2][3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło łotr w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 137.