uchodzić

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

uchodzić (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[uˈxɔʥ̑iʨ̑], AS[uχoʒ́ić], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) być uznawanym / uważanym za kogoś lub za coś
(1.2) przest. uciekać
(1.3) geogr. o cieku wodnym: mieć ujście, wpadać gdzieś
(1.4) o cieczach, gazach: wydostawać się skądś
(1.5) być dozwolonym dla kogoś
odmiana:
(1.1-3) koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Próby naprawy tej dekadencji, długo uchodzącej za znamię rozkwitu, obecnie podejmowane[1].
(1.2) Z Szechem trzeba było co rychlej uchodzić, zanim sąsiednie ludy ochłoną z przerażenia i wezmą odwet za zdradliwą krwawą napaść[2].
składnia:
(1.1) uchodzić za B.
(1.3) uchodzić do D.
(1.4) uchodzić z D. przez B.
kolokacje:
synonimy:
(1.3) wpadać
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ujście n, Ujście n, uchodźca m, uchodźczyni f, uchodzenie n
czas. ujść dk.
przym. ujściowy, ujścieński, uchodźczy
związki frazeologiczne:
uchodzić płazem
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Leszek Kołakowski, Obecność mitu, 1994, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Zenon Kosidowski, Opowieści biblijne, 1996, Narodowy Korpus Języka Polskiego.