bicie

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bicie (język polski)[edytuj]

bicie (1.1)
bicie (1.2)
wymowa:
IPA[ˈbʲiʨ̑ɛ], AS[bʹiće], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) rzecz. odczas. od: bić
(1.2) szach. wyeliminowanie z gry piona lub figury przeciwnika
(1.3) muz. uderzanie strun gitary dłonią, grając akordami
(1.4) odgłos miarowych uderzeń
(1.5) wytłaczanie monet lub medali
odmiana:
blm,
(1.2-4)
przykłady:
(1.1) Ogłoszenie wyników przyprawiło wszystkich o szybsze bicie serca.
(1.1) Mężczyzna biciem egzekwował posłuszeństwo u swoich dzieci.
(1.2) Możliwość bicia w przelocie powstaje, gdy pion wykonał ruch o dwa pola, a pole, które minął, jest atakowane przez piona przeciwnika.[1]
(1.4) Słychać bicie bębnów.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) uderzanie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bitka ż, bijatyka ż, odbicie n, bitwa ż, bijak mrz, przebicie n
czas. bić ndk., bijać ndk., dobijać ndk., dobić dk., obijać ndk., obić dk., przebijać ndk., przebić dk. przybijać ndk., przybić dk., rozbijać ndk., rozbić dk.
przym. bitny
związki frazeologiczne:
bicie koniabicie pianybicie w przelociepodwójne bicie monety
etymologia:
(1.1) pol. bicie + -cie
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: