popiół
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] popiół (język polski)
wymowa: IPA: [ˈpɔpʲuw]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) szary proszek pozostający po spaleniu czegoś
- (1.2) (tylko w liczbie mnogiej) szczątki osoby (najczęściej w postaci popiołu (1.1))
odmiana: lp popi|ół, ~ołu, ~ołowi, ~ół, ~ołem, ~ele, ~ele; lm ~oły, ~ołów, ~ołom, ~oły, ~ołami, ~ołach, ~oły
przykłady:
- (1.1) Zanim rozpaliłem w piecu musiałem wygarnąć z niego popiół.
- (1.2) Rozsypał popioły swojego ojca nad rzeką.
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) żużel; (1.2) prochy
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. popielnica, popielnik; czas. popielić (spopielić); przym. popiołowy
związki frazeologiczne:
etymologia: jak feniks z popiołów, rozsypać się w popiół, obrócić w popiół, popiół i zgliszcza
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) ash
- chorwacki: (1.1) pepeo m
- duński: (1.1) aske
- esperanto: (1.1) cindro
- francuski: (1.1) cendre f
- grecki: (1.1) στάχτη f
- hebrajski: (1.1) אפר m (efer)
- hiszpański: (1.1) ceniza f
- islandzki: (1.1) aska
- jidysz: (1.1) אַש n (asz)
- niemiecki: (1.1) Asche f
- rosyjski: (1.2) зола f, пепел m
- suahili: (1.1) majivu
- szwedzki: (1.1) aska w
- tetum: (1.1) ahi-kadesan
- turecki: (1.1) kül
- węgierski: (1.1) hamu
- włoski: (1.1) cenere f
