ansa

ansa (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈãw̃sa], AS: [ãũ̯sa], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja • samogł.+n/m+szczelin. zbitka samogłoski, spółgłoski /n/ lub /m/ i spółgłoski szczelinowej  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) niechęć do kogoś, pretensja

odmiana:

przykłady:

(1.1) Czuję do ciebie ansę.

składnia:

kolokacje:

(1.1) mieć do kogoś ansę

synonimy:

(1.1) pretensja, uraza, niechęć, animozja

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

łac. łacina ansa (rękojeść, chwyt), litew. litewski ansa (ucho garnka)

uwagi:

tłumaczenia:

• esperanto: (1.1) rankoro
• hiszpański: (1.1) ojeriza f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Groll m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) agg n rodzaj nijaki

źródła:

ansa (interlingua)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) pętla

(1.2) uchwyt, rączka, rękojeść

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

Hasło zostało zaimportowane automatycznie – wymaga uzupełnienia i weryfikacji. Kliknij na Edytuj, wypełnij puste pola i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy!

źródła: