rączka

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

rączka (język polski)[edytuj]

rączka (1.2)
wymowa:
IPA[ˈrɔ̃n͇ʧ̑ka], AS[rõṇčka], zjawiska fonetyczne: udziąs. nazal. asynch. ą  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zdrobn.  od: ręka
(1.2) mała, drobna ręka
(1.3) uchwyt, rękojeść
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) rączyna, rączusia, rączunia
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  ręka f , rączyna f , ręczny m , ręcznik m , ręczenie n , poręczenie n , rączusia n , rączunia f 
czas.  ręczyć ndk. , poręczyć dk. 
przym.  ręczny
związki frazeologiczne:
złota rączkacałuję rączkiz rączki do rączkiprowadzić kogoś za rączkędać coś ciepłą rączkąwydać lekką rączką
etymologia:
(1.1-3) pol.  ręka[1]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) dla języków nierozróżniających zdrobnień, zobacz listę tłumaczeń w haśle: ręka
źródła:
  1. Renata Grzegorczykowa, Zarys słowotwórstwa polskiego. Słowotwórstwo opisowe, wyd. III poprawione, Warszawa 1979, s. 20.