wręg

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

wręg (język polski)[edytuj]

wręg (1.1-2)
wręgi (1.3)
wymowa:
IPA[vrɛ̃ŋk], AS[vrẽŋk], zjawiska fonetyczne: wygł.nazal.asynch. ę 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) wycięcie lub załamanie w elemencie konstrukcyjnym, najczęściej drewnianym, służące do spójnego połączenia z innym elementem
(1.2) pszcz. element konstrukcyjny korpusów ula wzmacniający ich łączenie
(1.3) szkut. lotn. jeden z elementów konstrukcyjnych tworzących szkielet łodzi lub samolotu; zob. też wręg w Wikipedii
odmiana:
przykłady:
(1.1) Deska z wręgiem to taka, w której jedna lub obie krawędzie zostały przycięte, by uformować stopień.
(1.2) W pasiece stacjonarnej problem ustawiania kondygnacji na styk czy z wręgami jest mało ważny.
(1.3) Krzywizna wręga jest dopasowana do wewnętrznej powierzchni kadłuba.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1-3) wręga
(1.2) falc, felc
(1.3) żebro
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. owrężenie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: