spójny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

spójny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈspujnɨ], AS[spui ̯ny]
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) jednolity, tworzący jedną całość, zwarty[1]
(1.2) logiczny, konsekwentny, harmonicznie powiązany
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.2) Wiek XIX był dla niemieckiej mediewistyki czasem urodzaju. Przyniósł krytyczne edycje podstawowych źródeł oraz spójne interpretacje ukształtowane pod widocznym wpływem ewolucjonizmu[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) koherentny, spoisty, zwarty, zwięzły[3]
(1.2) jednolity, koherentny, konsekwentny, logiczny[3]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. spójność f, spojenie n, spojówka f, spoina f, spójnik mrz
czas. spajać, spoić, zespoić
przysł. spójnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło spójny w: SJP.pl.
  2. Karol Modzelewski, Barbarzyńska Europa, 2004, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  3. 3,0 3,1 synonimy.ux.pl.