prawnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

prawnik (język polski)[edytuj]

prawnik (1.1)
wymowa:
IPA[ˈpravʲɲik], AS[pravʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba posiadająca wykształcenie prawnicze

rzeczownik, rodzaj żeński

(2.1) kobieta posiadająca wykształcenie prawnicze
odmiana:
(1.1)
(2.1) według tabeli (1.1) lub nieodm.,
przykłady:
(1.1) Tekst tej umowy jest dla mnie niejasny. Muszę skonsultować się z moim prawnikiem.
(2.1) Poproś o poradę córkę Wiśniewskiego, ona jest prawnikiem.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) przest. jurysta
(2.1) prawniczka; przest. jurystka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) adwokat, asesor, notariusz, prokurator, radca prawny, sędzia; administratywista, cywilista, karnista, konstytucjonalista
(2.1) adwokat / adwokatka, asesor / asesorka, notariusz / notariuszka, prokurator / prokuratorka, radca prawny, sędzia; administratywista / administratywistka, cywilista / cywilistka, karnista / karnistka, konstytucjonalista / konstytucjonalistka
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. prawo n, prawność f
forma żeńska prawniczka f
czas. prawować się ndk.
przym. prawniczy, prawny
przysł. prawo, prawnie
przedr. prawo
związki frazeologiczne:
etymologia:
od prawo
uwagi:
zobacz też: Indeks:Polski - Zawody
tłumaczenia:
źródła: