wykształcenie

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

wykształcenie (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌvɨkʃtawˈʦ̑ɛ̃ɲɛ], AS[vykštau̯cńe], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. -ni… akc. pob. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) poziom wiedzy nabytej na drodze nauki
(1.2) rzecz. odczas.  od: wykształcić (nazwa czynności) (wykształcić się) (nabycie jakiejś cechy na drodze ewolucji lub ontogenezy)
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Miał wykształcenie humanistyczne, z matematyką zawsze był na bakier.
(1.2) U ptaków doszło do wykształcenia się piór.
składnia:
kolokacje:
(1.1) wykształcenie podstawowe / średnie / wyższe • wykształcenie humanistyczne / ścisłe / technicznezdobyć / zdobywać wykształcenie
synonimy:
(1.1) wiedza, umiejętność
(1.2) wytworzenie, powstanie, wyewoluowanie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  wykształcać/wykształcić
rzecz.  kształt
przym.  wykształcony
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1) od przestarzałych form staropolskich: kstałt - forma, wyobrażenie; kstałtowny - zgrabny, właściwy, wytworny
uwagi:
Należy do wyjątków od zasady, że po spółgłoskach piszemy „rz”[1].
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zasady pisowni i interpunkcji w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN.