izafet

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

izafet (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) jęz. gram. konstrukcja składniowa, występująca m.in. w językach semickich, irańskich i turkijskich, w której jeden rzeczownik określany jest przez inny rzeczownik bądź rzadziejprzez przymiotnik; jej odpowiednikiem w języku polskim jest zwykle rzeczownik z przydawką dopełniaczową lub rzeczownik z przydawką przymiotną[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) W języku arabskim pierwszy człon izafetu stoi wstatus constructus”, a więc jest to rzeczownik pozbawiony jakiegokolwiek rodzajnika, określonego czy nieokreślonego.
(1.1) Izafet w języku perskim składa się z rzeczowników lub rzeczowników i przymiotników, a jego wykładnikiem jest enklityka „-e” lub „-ye”.
(1.1) W języku tureckim istnieją cztery rodzaje izafetu: trzy rodzime i jeden zapożyczony z języka perskiego.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. izafetowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
tur. izafet < arab. إضافة (iḍāfa(t)), por. pers. اضافه (ezâfe)
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Mateusz Kłagisz, Perskie (dari) zapożyczenia oraz kalki językowe w języku paszto w: „Studia Linguistica Universitatis Iagellonicae Cracoviensis”, t. 125, s. 79-102 (zwł. 98-99), 2008.

izafet (język angielski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) jęz. izafet
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
pers. اضافه (ezâfe) < arab. إضافة
uwagi:
źródła: