turecki

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

turecki (język polski)[edytuj]

turecka (1.1) flaga
wymowa:
IPA[tuˈrɛʦ̑ʲci], AS[turecʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) odnoszący się do Turcji, do zamieszkujących Turków, do ich kultury, dziejów, języka itp.
(1.2) odnoszący się do grupy ludów zamieszkujących tereny od Syberii po Europę Wschodnią (m.in. Rosję, Kazachstan, Uzbekistan, Kirgizję, Turkmenię, Azerbejdżan, Turcję), dotyczący ich kultur, dziejów, języków itp.; zob. też ludy tureckie w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) język urzędowy Turcji; zob. też język turecki w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) lira turecka • kawa po tureckunaród / alfabet turecki • gołąbek tureckichomik tureckiTurecka Republika Cypru Północnego
(1.2) języki tureckie • turecka rodzina językowaludy tureckie
synonimy:
(1.2) turkijski
antonimy:
(1.1) antyturecki
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Turcja f, Turek m.-os./mrz, Turczynka f, tureckość f, turcyzm mrz
przym. turkijski
przysł. turecko
związki frazeologiczne:
siedzieć jak na tureckim kazaniusiedzieć po tureckugoły jak święty turecki
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: