gondola

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: góndola

gondola (język polski)[edytuj]

gondola (1.1)
gondola (1.2)
gondola (1.3)
wymowa:
IPA[ɡɔ̃nˈdɔla], AS[gõndola], zjawiska fonetyczne: nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) żegl. wąska, drewniana łódka z jednym wiosłem, przystosowana do przewozu pasażerów, stosowana głównie w Wenecji; zob. też gondola w Wikipedii
(1.2) lotn. kosz balonu lub sterowca
(1.3) wagonik jednego z rodzajów kolejki linowej
(1.4) część wózka dziecięcego, w której przewozi się niemowlę w pozycji leżącej
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1) W Wenecji zakochane pary odbywają przejażdżki gondolami.
(1.2) Balon odleciał, ale nikt nie zdążył wsiąść do gondoli.
(1.3) Do gondoli wsiadło ośmiu narciarzy i kolejka zawiozła ich na stok.
(1.4) Przez pierwsze miesiące życia dziecko należy wozić na spacery w gondoli.
składnia:
kolokacje:
(1.1) wsiąść / wsiadać do gondoli • wysiąść / wysiadać z gondoli • być w gondoli • pływać gondolą
(1.2) wsiąść / wsiadać do gondoli • wysiąść / wysiadać z gondoli • być w gondoli
(1.3) wsiąść / wsiadać do gondoli • wysiąść / wysiadać z gondoli • być w gondoli
synonimy:
(1.2) kosz
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. gondolier m, gondoliera ż
przym. gondolowy, gondolierski
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) wł. gondolałódź
(1.2-4) od (1.1)
uwagi:
Forma dopełniacza liczby mnogiej „gondol” jest błędna. Poprawna jest wyłącznie forma „gondoli”[1][2].
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło gondola w: Słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Witold Doroszewski, s. 187, Warszawa, Polskie Wydawnictwo Naukowe, 1980, ISBN 83-01-03811-X.
  2. Hasło gondola w: Wielki słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Andrzej Markowski, s. 296, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, ISBN 978-83-01-14198-1.

gondola (język angielski)[edytuj]

gondola (1.1)
wymowa:
bryt. IPA/ˈɡɒn.də.lə/, SAMPA/"gQn.d@.l@/
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) żegl. gondola
(1.2) rodzaj wagonu towarowego
(1.3) wagon kolejki linowej
odmiana:
lm gondolas
przykłady:
(1.1) In Venice lovers do trips with gondolas.W Wenecji zakochani odbywają podróż gondolami.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
wł. gondolałódź
uwagi:
źródła:

gondola (język baskijski)[edytuj]

gondola (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) żegl. gondola[1]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
wł. gondolałódź
uwagi:
źródła:

gondola (interlingua)[edytuj]

gondola (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) żegl. gondola
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. gondolero
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

gondola (język słowacki)[edytuj]

gondola (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) żegl. gondola
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. gondolierka ż, gondolier m, gondoliera ż
przym. gondoliersky
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

gondola (język węgierski)[edytuj]

gondola (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) żegl. gondola
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

gondola (język włoski)[edytuj]

gondola (1.1)
gondola (1.2)
wymowa:
IPA/'gon.do.la/
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) żegl. gondola
(1.2) lotn. gondola
odmiana:
(1.1-2) lp gondola; lm gondole
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) navicella, carlinga
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. gondoliera ż, gondoliere m
związki frazeologiczne:
etymologia:
z dialektu weneckiego gondolałódź < może od gr. κοντούρα (kontoura) < gr. κοντούρος < gr. κοντός + οὐράkrótki + ogon
uwagi:
źródła: