sabotaż

sabotaż (język polski)

wymowa:

IPA: [saˈbɔtaʃ], AS: [sabotaš], zjawiska fonetyczne: wygł. utrata dźwięczności w wygłosie 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) umyślne niewypełnienie albo wypełnianie wadliwie swoich obowiązków w zamiarze wywołania dezorganizacji, strat i szkód; niewypełnienie danego zadania

(1.2) skryte działanie, które ma na celu przeszkodzić realizacji czegokolwiek

odmiana:

przykłady:

(1.1) Oskarżono go o gospodarczy sabotaż i w następnym roku zgładzono.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1) dywersja

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik sabotować

przym. przymiotnik sabotażowy

rzecz. rzeczownik sabotażysta, sabotażystka

związki frazeologiczne:

etymologia:

franc. francuski sabotage

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) sabotage
• arabski: (1.1) تخريب
• aragoński: (1.1) sabotache
• chorwacki: (1.1) sabotaža
• duński: (1.1) sabotage w rodzaj wspólny
• fiński: (1.1) sabotaasi
• francuski: (1.1) sabotage m rodzaj męski
• hindi: (1.1) अंतर्ध्वंस
• hiszpański: (1.1) sabotaje m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) sabotage
• jidysz: (1.1) סאַבאָטאַזש m rodzaj męski (sabotaż)
• kalabryjski: (1.1) sabutaggiu
• niemiecki: (1.1) Sabotage f rodzaj żeński
• norweski (bokmål): sabotasje m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) σαμποτάζ n rodzaj nijaki, δολιοφθορά f rodzaj żeński
• perski: (1.1) خرابكارى
• portugalski: (1.1) sabotagem
• rosyjski: (1.1) саботаж m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) sabotage n rodzaj nijaki
• turecki: (1.1) sabotaj
• włoski: (1.1) sabotaggio, ostruzionismo

źródła: