liczebnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

liczebnik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[lʲiˈʧ̑ɛbʲɲik], AS[lʹičebʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) gram.  nazwa liczby
(1.2) liczebnik główny nazwa liczby całkowitej
(1.3) liczebnik porządkowy liczebnik (1.1) określający położenie elementu w pewnym szeregu
(1.4) liczebnik zbiorowy liczebnik (1.1) określający liczność grupy elementów
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Znajomość liczebników jest podstawą nauki każdego języka obcego.
(1.2) Dziesięćjest liczebnikiem głównym.
(1.3) Dziesiątyjest liczebnikiem porządkowym.
(1.4) Dziesięciorojest liczebnikiem zbiorowym.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) liczba
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  liczba f , licznik mrz 
przym.  liczebnikowy, liczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol.  liczba
uwagi:
liczebniki odpowiadają na pytania: (1.2, 1.4) ile, (1.3) który
tłumaczenia:
źródła: