krzyk

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

krzyk (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[kʃɨk], AS[kšyk], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.
homofon: kszyk
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) głośne wołanie lub nieartykułowane dźwięki
(1.2) głośny odgłos wydawany przez ptactwo
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Przechodząc koło bazaru słyszałem natrętny krzyk przekupek.
(1.2) Krzyk ptaków nie pozwalał mi usnąć.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) wrzask
antonimy:
(1.1) szept
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. krzykacz m, krzykaczka f, krzykliwość f, okrzyk mrz, wykrzyknik m, krzyczenie n
czas. krzyczeć, pokrzykiwać, nakrzyczeć, skrzyczeć, wykrzyczeć, skrzyknąć
przym. krzykliwy
związki frazeologiczne:
krzyk mody / ostatni krzyk modyi po krzykupodnieść krzyknarobić krzykudużo krzyku, mało wełny, mówił diabeł strzygąc świniekrzykiem skrzypiec nie nastroiszwięcej krzyku niż bólukrzyk nie bólkrzyk rozpaczykrzyczeć jak w bożnicykrzyki jak w żydowskiej szkole
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: