krzyczeć
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] krzyczeć (język polski)
wymowa:
znaczenia:
czasownik
- (1.1) mówić lub wołać bardzo głośno
- (1.2) wydawać głośny, nieartukułowany dźwięk na skutek np. zadania bólu
- (1.3) o niemowlęciu płakać
odmiana: (1.1-3) koniugacja VIIb
przykłady:
- (1.1) Kobieta krzyczała, gdy próbowano ją okraść.
- (1.2) Podczas szczepienia dziecko bardzo krzyczało i wyrywało się.
składnia:
kolokacje: (1.1) ~ na kogoś/coś; ~ coś
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. krzyk; przym. krzykliwy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) scream, shout, cry, yell
- duński: (1.1) skrige
- esperanto: (1.1) krii
- francuski: (1.1) crier
- hiszpański: (1.1) gritar, chillar
- interlingua: (1.1) critar
- niemiecki: (1.1) schreien
- rosyjski: (1.1-3) кричать, орать
- suahili: (1.1) kemea
- tetum: (1.1) hakilar
- ukraiński: (1.1-2) кричати
- węgierski: (1.1) kiált, kiabál

