krzyczeć

krzyczeć (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈkʃɨʧ̑ɛʨ̑], AS: [kšyčeć], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. utrata dźwięczności  wymowa

znaczenia:

czasownik

(1.1) mówić lub wołać bardzo głośno

(1.2) wydawać głośny, nieartukułowany dźwięk na skutek np. zadania bólu

(1.3) o niemowlęciu płakać

odmiana:

(1.1-3) koniugacja VIIb

przykłady:

(1.1) Kobieta krzyczała, gdy próbowano ją okraść.

(1.2) Podczas szczepienia dziecko bardzo krzyczało i wyrywało się.

składnia:

kolokacje:

(1.1) ~ na kogoś/coś; ~ coś

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik krzyk

przym. przymiotnik krzykliwy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) scream, shout, cry, yell
• arabski: (1.1) صاح
• czeski: křičet
• duński: (1.1) skrige
• esperanto: (1.1) krii
• francuski: (1.1) crier
• hiszpański: (1.1) gritar, chillar
• ido: (1.1) klamar
• interlingua: (1.1) critar
• niemiecki: (1.1) schreien
• rosyjski: (1.1-3) кричать, орать
• suahili: (1.1) kemea
• szwedzki: (1.1-2) skrika
• tetum: (1.1) hakilar
• ukraiński: (1.1-2) кричати
• węgierski: (1.1) kiált, kiabál

źródła: