wykrzyknik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

wykrzyknik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[vɨˈkʃɨcɲik], AS[vykšyḱńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. utr. dźw. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) znak interpunkcyjny służący do wzmacniania ekspresji wypowiedzi, zapisywany za pomocą kropki i umieszczonej nad nią pionowej kreski: !; zob.  też wykrzyknik w Wikipedii
(1.2) nieodmienne słowo lub wyrażenie służące do wyrażenia stanu emocjonalnego, nakazu lub do imitacji odgłosu z otaczającego świata; zob.  też wykrzyknik (część mowy) w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Czemu używasz wielokrotnych wykrzykników jak jakaś egzaltowana nastolatka?
(1.2) „A niech to!”, „Pst!” i „Chrum!” to przykłady wykrzykników.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym.  wykrzyknikowy
przysł.  wykrzyknikowo
rzecz.  wykrzyknienie n , krzyk m , krzyczenie n 
czas.  wykrzykiwać ndk. , wykrzyknąć dk. 
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: