narzeczony

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

narzeczony (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) mężczyzna w okresie narzeczeństwa[1]
(1.2) pot. , eufem.  konkubin, konkubent
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) daw.  nupturient
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  narzeczeństwo n 
forma żeńska narzeczona f 
przym.  narzeczeński
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło narzeczony w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.