kibuc

kibuc (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈcibuʦ̑], AS: [ḱibuc], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) izraelskie spółdzielcze gospodarstwo rolne lub produkcyjne wraz z osadą mieszkańców, w którym ziemia i środki produkcji są własnością wspólną; zob. zobacz też kibuc w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	kibuc	kibuce
dopełniacz	kibuca	kibuców
celownik	kibucowi	kibucom
biernik	kibuc	kibuce
narzędnik	kibucem	kibucami
miejscownik	kibucu	kibucach
wołacz	kibucu	kibuce

przykłady:

(1.1) Mam na imię Sara i pochodzę z kibucu spod Jerozolimy.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik kibucnik m rodzaj męski, kibucyzm m rodzaj męski

przym. przymiotnik kibucowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) heb קבוץ

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) kibbutz
• czeski: (1.1) kibuc m rodzaj męski
• hebrajski: (1.1) קבוץ m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) κιμπούτς n rodzaj nijaki

źródła:

kibuc (język czeski)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(1.1) kibuc

odmiana:

(1.1) lp liczba pojedyncza kibuc, kibucu, kibucu, kibuc, kibuce, kibucu, kibucem; lm liczba mnoga kibucy, kibuců, kibucům, kibucy, kibucy, kibucech, kibucy

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: