kark
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] kark (język polski)
wymowa: wymowa
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
odmiana: (1.1) lp kark, ~u, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm kar|ki, ~ków, ~kom, ~ki, ~kami, ~kach, ~ki przykłady:
- (1.1) Cześnik nieznacznie zmacał ręką kark klaczy, badając, czy bardzo zgrzana, i coś pod nosem mruknął. (S. Żeromski: Popioły)
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) reg. pozn. chachoł
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. karczycho, nakarczek, karczek; przym. karkołomny, karkowy
związki frazeologiczne: mieć głowę na karku, na złamanie karku, zginać kark zwalić się na kark, skręcić kark
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) nape
- białoruski: (1.1) карак
- bułgarski: (1.1) врат m
- czeski: (1.1) krk
- dolnołużycki: (1.1) knyka f
- duński: (1.1) nakke w
- esperanto: (1.1) nuko
- fiński: (1.1) niska
- francuski: (1.1) nuque f, bosse f
- islandzki: (1.1) hnakki m
- japoński: (1.1) 項 (うなじ)
- niemiecki: (1.1) Nacken m, Genick n
- portugalski: (1.1) cerviz f
- szwedzki: (1.1) nacke w
- włoski: (1.1) nuca f