kark
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] kark (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (2.1) pot. napakowany mężczyzna, uważający swoją masę za największy atrybut
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kark karki dopełniacz karku karków celownik karkowi karkom biernik kark karki narzędnik karkiem karkami miejscownik karku karkach wołacz karku karki - (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kark karki dopełniacz karka karków celownik karkowi karkom biernik karka karków narzędnik karkiem karkami miejscownik karku karkach wołacz karku karki
- przykłady:
- (1.1) Cześnik nieznacznie zmacał ręką kark klaczy, badając, czy bardzo zgrzana, i coś pod nosem mruknął. (S. Żeromski: Popioły)
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) reg. pozn. chachoł
- (2.1) dresiarz, mięśniak, osiłek
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- mieć głowę na karku • na złamanie karku • zginać kark • zwalić się na kark • skręcić kark • siedzieć komuś na karku
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) nape
- arabski: (1.1) رقبة
- białoruski: (1.1) карак
- bułgarski: (1.1) врат m
- czeski: (1.1) krk
- dolnołużycki: (1.1) knyka f
- duński: (1.1) nakke w
- esperanto: (1.1) nuko
- fiński: (1.1) niska
- francuski: (1.1) nuque f, bosse f
- hiszpański: (1.1) nuca f, cerviz f
- islandzki: (1.1) hnakki m
- japoński: (1.1) 項 (うなじ)
- kataloński: (1.1) bescoll m, clatell m, clotell m, nuca f, occípit m
- litewski: (1.1) sprandas m
- łaciński: (1.1) collum n
- niemiecki: (1.1) Nacken m, Genick n
- nowogrecki: (1.1) σβέρκος m
- portugalski: (1.1) cerviz f
- szwedzki: (1.1) nacke w
- wilamowski: (1.1) naoka
- włoski: (1.1) nuca f
- źródła:
