klacz

klacz (język polski)

klacz (1.1) ze źrebakiem

wymowa:

IPA: [klaʧ̑], AS: [klač]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zool. zoologia samica ssaków nieparzystokopytnych, szczególnie samica konia; zob. zobacz też klacz w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	klacz	klacze
dopełniacz	klaczy	klaczy
celownik	klaczy	klaczom
biernik	klacz	klacze
narzędnik	klaczą	klaczami
miejscownik	klaczy	klaczach
wołacz	klaczy	klacze

przykłady:

(1.1) Cześnik nieznacznie zmacał ręką kark klaczy, badając, czy bardzo zgrzana, i coś pod nosem mruknął.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ssaki

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) mare
• arabski: (1.1) فرس
• duński: (1.1) hoppe w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) ĉevalino
• francuski: (1.1) jument f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) yegua f rodzaj żeński
• islandzki: (1.1) hryssa f rodzaj żeński, meri f rodzaj żeński, kapall f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Stute f rodzaj żeński
• norweski (bokmål): (1.1) hoppe
• nowogrecki: (1.1) φοράδα f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) кобыла f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) sto n rodzaj nijaki, märr w rodzaj wspólny
• wilamowski: (1.1) köwuł
• włoski: (1.1) giumenta f rodzaj żeński

źródła: