docent

docent (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈdɔʦ̑ɛ̃nt], AS: [docẽnt], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) stanowisko dydaktyczne w instytucjach naukowych i w szkolnictwie wyższym

(1.2) pot. potocznie osoba zajmująca stanowisko docenta (1.1)

odmiana:

przykłady:

(1.2) Te same zasady, dotyczące wyboru i odwoływania nauczycieli, będą stosowane do profesorów, docentów i asystentów uniwersyteckich na wydziałach teologii katolickiej […] (Konkordat Polski ze Stolicą Apostolską 1925)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) docentura

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik docentura

związki frazeologiczne:

etymologia:

niem. niemiecki Dozent od łac. łacina doceo (uczę)

uwagi:

tłumaczenia:

• fiński: (1.1) dosentti
• interlingua: (1.1) docente

źródła: